Weblog

  • Speed Trust

    zondag, 9 mei, 2010

    Om kwart voor 5 gaat de wekker want ik moet een half uur later Sujata oppikken om op tijd op het treinstation te zijn. Vandaag gaan we op bezoek bij Speed Trust, een ontwikkelingsorganisatie in de sloppenwijk van Chennai. De producten die ze maken voldoen precies aan mijn criteria: kleurrijk, goede kwaliteit, gemaakt van gerecycled plastic, en absoluut verantwoord geproduceerd! Ik kijk er naar uit om de mensen van Speed Trust persoonlijk te ontmoeten en met eigen ogen te zien hoe ze werken en hoe de producten eruit zien.

     

     

    Om 6 uur arriveren we op het treinstation, een half uur te vroeg dus kunnen we rustig aandoen. We gaan met de Lalbagh Express die in iets minder dan 6 uur de 362 km aflegt, en rijdt met een gemiddelde snelheid van 67 km/uur. Sujata had al plaatsen voor ons gereserveerd in een van de airconditioned treinstellen. Een lijst met namen hangt op de buitenkant van de coupé en onze namen staan er inderdaad op. Leeftijd en geslacht staan ook vermeld en ik zie dat Sujata mij een paar jaar te jong heeft ingeschat! We blijken gek genoeg niet naast elkaar te zitten ook al hebben we opeenvolgende plaatsnummers, maar dat lost zich later ‘op zijn Indiaas’ vanzelf op.

     

     

     

    De rit is bijzonder comfortabel! Lekker veel beenruimte, redelijk schone toiletten en lekker niets anders te doen dan naar buiten kijken en een beetje te kletsen. En dat voor 15 euro (retour)! Sujata is een beetje in de stress en veel aan de telefoon want er speelt zich een typisch Indiaas familiedrama af in haar directe omgeving: Jongeman (dertiger, hoog opgeleid met goede baan) wil trouwen met vriendin (ook hoog opgeleid en goede baan) maar ouders zijn er op tegen. De horoscoop heeft namelijk voorspeld dat als zij kinderen krijgen dat die zullen sterven voor hun eerste levensjaar. Volgens Sujata zijn de ouders heel westers, hoog opgeleid en verder heel ‘modern’, maar op dit gebied dus nog heel traditioneel en bijgelovig. De ouders hebben een ander meisje voor hun zoon uitgekozen en eisen dat hun zoon daarmee zo spoedig mogelijk trouwt (ook al had hij haar nog nooit gezien). Maar de zoon weigert dat en nu zijn de ouders in alle staten. Sujata probeert het een en ander te sussen maar vooral de moeder blijkt hysterisch. Ik wil alle details weten en vind het allemaal bijster interessant.

     

     

     

    Om kwart over 12 arriveert de trein op Chennai Centraal Station. Wij laten ons meevoeren door de stroom naar buiten. Het is zwaarbewolkt en het regent zelfs een klein beetje! Dit is een hele verademing want we hadden ons ingesteld op inmense hitte. April en mei zijn de heetste maanden en in Chennai is het dan tegen de 40 graden en erg vochtig. Maar vandaag zijn we gezegend met een vroege-monsoen-regenbui. Uiteraard is het nog steeds heet en vochtig, maar dit is goed uit te houden.

     

     

    Mr. Prasad staat ons op te wachten, samen met een hulpje. Mr. Prasad is de manager van de vrouwenworkshop en dus verantwoordelijk voor de producten die Speed Trust maakt. Ik herken hem meteen want ik had hem al een keer in Bangalore ontmoet. Hij loodst ons mee naar het parkeerterrein en een paar minuten later zitten we midden tussen het hectische verkeer van Chennai. Hij wijst ons een autoriksja aan en tot onze verbazing zien we dat er een vrouw achter het stuur zit. In Bangalore had ik dat nog nooit gezien. Mr. Prasad kijkt trots want Speed Trust blijkt hier achter te zitten: zij hebben inmiddels al zo’n 10 vrouwen opgeled tot autoriksja-chauffeur. Zij worden o.a. ingezet voor speciale dagtrips voor toeristen en om kinderen naar school te brengen.

     

     

     

    Bij Speed Trust worden we verwelkomd door Philip, een Fransman die zo’n 15 jaar geleden als ontwikkelingswerker naar India kwam en inmiddels met Indiase vrouw en kind volledig is geintegreerd in de Indiase maatschappij. Samen met zijn vrouw is hij zo’n 10 jaar geleden begonnen met Speed Trust in de grootste sloppenwijk van Chennai. Het project richt zich met name op vrouwen en kinderen. Ze runnen o.a. een huiswerkbegeleidingsinstituut waar maar liefst zo’n 600 kinderen gebruik van maken. ze hebben allerhande opleidingen voor vrouwen, ze verzorgen een creche, ze geven microkredieten, etc.

     

     

     

     

     

    Het kantoortje van Speed Trust is vol en benauwd. Er worden nog 2 stoelen bij-gewurmd waar Sujata en ik op kunnen zitten en we krijgen een mierzoet kopje koffie. De talloze foto’s die er hangen geven voldoende gespreksonderwerp. Na een half uurtje stelt Philip voor ons rond te leiden, maar aangezien het net lunchtijd is zien we weinig bedrijvigheid. We gaan o.a. ook naar de Varnajalam-showroom, dat is een soort winkeljte waar de producten worden verkocht die de vrouwen maken. Ik ben het meeste gecharmeerd van de kleurige plastic tassen die met de hand worden geknoopt van gerecyclede plastic draden. Speed Trust heeft de vrouwen geleerd hoe ze de tassen moeten knopen, samen met kwaliteitsbewustzijn, hygiene, etc. De vrouwen krijgen per tas betaald, maar ze krijgen alleen betaald als de kwaliteit goed is. Hiermee worden de vrouwen gestimuleerd om niet alleen snel maar ook goed werk af te leveren. 

     

    Er staan 2 dozen klaar met manden die ik al per e-mail had besteld. Helaas is niet de hele order klaar. Nou ja, ik heb niet echt haast en ik kan die dozen toch niet meenemen per trein dus mij maakt het niet zoveel uit. Maar Philip verzucht dat de vrouwen de laatste tijd een beetje ‘lui’ zijn. Volgens hem raken ze een beetje teveel verwend. Ze moeten andere manieren vinden om de vrouwen te motiveren. Als we buiten door de stromende regen door de sloppenwijk lopen vraag ik of hij het nooit eens zat wordt, die armoede en die ontzettende zooi. Hij zegt: “ach, ik weet niet beter, ik zie die rommel niet meer zo, ik ben eraan gewend.” Ik heb groot respect voor deze man, en de andere mensen van Speed Trust, die zich zo inzetten om de positie van kansarmen te verbeteren.                  

    Philip heeft een lunch voor ons geregeld maar kan helaas niet zelf mee. We worden door een chauffeur naar een ‘goed’ restaurant gebracht waar we heerlijk kunnen bijkomen in de airconditioning. De chauffeur heeft opdracht gekregen op ons te wachten en daarna naar het station terug te brengen. Wat een service! Om half 6 stappen we weer in de trein, verzadigd, moe, vol indrukken. Terug naar Bangalore, terug naar ons eigen comfortabele huis!